Temat Wisły zaczyna być w ostatnim czasie niezmiernie modnym w mediach. Temat sam w sobie jest bardzo ważnym, wręcz strategicznym dla kolejnych elit władzy, wszak zawsze można zaskoczyć elektorat w przypadku zachwiania koniunktury sondażowej kolejnym, wygrzebanym z archiwów projektem modernizacji lub budowy nowej drogi wodnej.

Jako uzupełnienie ciekawych publikacji Panów Janusza Fąfary, Mirka Rajskiego i Zbyszka Siedlarza związanych z „Trójkątem Trzech Cesarzy”, zamieszczam opracowanie o galarach i krypach, tradycyjnych statkach drewnianych budowanych metodą szkutniczą, wykorzystywanych głównie do spławu węgla z kopalni położonych nad Przemszą do miejscowości nad Środkową Wisłą aż do Puław. Liczne egzemplarze statków tego typu często można było spotkać na Wiśle do r. 1960. Później widywało się je tylko jako przewozy międzybrzegowe, a po roku 1990 zanikły całkowicie

Swego czasu napisałem o seryjnych barkach motorowych zbudowanych w dawnej NRD. Kolej teraz na pchacze, które automatycznie można nazwać seryjnymi, bo innych (niemal wcale) nie było.

Na temat żywienia i żywienia się załóg statków mało się pisze, aczkolwiek stanowi ono bardzo ważny element sprawnego funkcjonowania personelu pływającego.

Kanał Telemark jest atrakcją turystyczną w Norwegii i należy do nielicznych dróg śródlądowych w tym kraju.

Dziś tj. 20.06.2012 zbiornikowiec M/S "REINIE" odbędzie swój pierwszy i ostatni wiślany rejs. I choć posiada własny silnik o mocy 1700KM, będzie holowany i pchany w dół Wisły przez pchaczo - holowniki Żeglugi Wyszogrodzkiej.

Drogi wodne z jednej strony stanowią część ogólnej gospodarki wodnej, z drugiej zaś strony wchodząc do całokształtu sieci komunikacyjnej, stanowią część systemu krwionośnego organizmu państwowego. Przywróćmy śródlądowym drogom wodnym gospodarza!

W czerwcu kończy się kolejna tura konsultacji społecznych w sprawach związanych z gospodarką wodną w obszarach dorzeczy naszych rzek. Nie pozwólmy, aby odbywały sie one bez naszej obecności i bez naszych argumentów.

Brak rozsądku i obiektywizmu u rodzimych pseudoekologów oraz znacznego grona specjalistów działających w szeroko pojętej ochronie środowiska należy prawdopodobnie tłumaczyć zaszłościami sięgającymi końca komunizmu, czyli lat osiemdziesiątych. Był to okres, kiedy schyłek reżimu charakteryzował się obok upadku ekonomicznego, również katastroficznym stanem środowiska.