Mineło I0 lat i na dobrą sprawę wiele z tego co działo się tamtego lipca umyka z naszej pamięci.

Podczas przeglądania starych fotografii doszłem do wniosku, że cóż nam po fotografiach, które leżą gdzieś w albumach głęboko schowanych i oglądanych raz na kilka lat. Stąd narodził się nie nowy zresztą pomysł stworzenia swoistej galerii, która byłaby przypisana tylko jednej osobie lub jednemu tematowi, związanemu wyłącznie ze środowiskiem wodniackim.

Technikum Żeglugi ze względu na specyfikę "jedynej takiej w Polsce i na dodatek męskiej" szkoły - było dość skomplikowanym zlepkiem typów, charekterów, obyczajów oraz - jak się okazało - narodowości.

"Pan Bóg tyle pięknych dziwek stważa a potem wszyscy "huzia" na dziwkarza". J. Sztaudynger.

Dziś - po latach wlotów i upadków w zasadzie wracamy do punktu wyjścia. Prawo niespójne, rzeki dziczeją, ranga wodnego transportu śródlądowego coraz o bardziej traci na znaczeniu. Musimy pamiętać jedno, że tam, dokąd zmierzamy nie ma mowy o paleniu mostów z przeszłości. Nie dajmy się ponieść złudzeniom ponieważ politycy wszędzie są tacy sami i obiecują budować mosty nawet tam, gdzie nie ma rzek.

Czy może być coś bardziej upokarzającego dla wodniaka w którego żyłach płynie mieszanina krwi i odrzańskiej wody? Tekst, który już od kilku miesięcy denerwuje mnie swym bezsensem sugeruje postępowanie z czytelnikami w sposób instrumentalny, tj. traktowania ich jako środków do realizacji własnych celów i brzmi następująco: „Bądźmy WODOODPORNI”

Zapewne nieprzypadkowo w okresie prezydenckiej kampanii wyborczej proPIS-owska "Rzczpospolita" opublikowała artykuł będący krytyką polityki rządzącej partii w sprawie polskich stoczni. Szkoda, że tak ważki problem został całkowicie sprowadzony li tylko do wyrażenia ślepej nienawiści do rządzącej ekipy. Zabrakło rzetelnej analizy polityki stoczniowej całego okresu Wolnej Polski. Stocznie na całym świecie przeżywały w ostatnich latach kryzys (polskie także za rządów PIS) i również wówczas nie zrobiono nic.

Rzecz o prześwitach mostów, zakazach kotwiczenia i innych przeszkodach na szlaku.

Medialne fanfary zostały odtrąbione, pierwsze łopaty ponoć miały być wbite ale coś nie wyszło

Kiedy przeglądam nasz portal to łezka się w oku kręci, ogarniają mnie wspomnienia z dziecinnych i młodzieńczych lat mojego życia, zawdzięczając je mojemu tacie, który całe swe życie już od chłopięcych lat związał z rzeką nad którą się urodził, jego ukochaną Wisłą.