Dla nas dwojga nierozerwalnie związanych przez lata z Odrą odbycie tej podróży to po tylu latach przerwy rejs w nieznane. A dla czego w nieznane? Dla Danusi to powrót do dzieciństwa i do przeżyć z nim związanych. Jej największym marzeniem było i jest nadal odbycie rejsu do Szczecina, co przy tegorocznym splocie wydarzeń i standardowymi już niestety, bardzo niskimi stanami wody okazało się niewykonalne.

Przez ponad trzy stulecia nieustającego mielenia tematem projekt ten stał się symbolem niezgody.Niby wszyscy są za ale interesy nie zawsze są zbieżne. Nie będę komentował projektu, gdyż z natury akurat w tym temacie jestem bardzo ostrożnym zwolennikiem idei połączenia trzech mórz. Ponadczasowym przykładem prostym w swej wymowie i treści jest artykuł Karola Szyndzielorza, ówczesnego korespondenta Życia Warszawy w Pradze. Ukazał się on w Życiu Warszawy z dnia 5-6 lutego 1967 r.

Zobaczyć najpiękniejsze miejsca wzdłuż Odry niedaleko siebie – moje marzenie spełnia się.

W minioną sobotę, 25.czerwca 2011, na terenie portu (dawniej towarowego, obecnie turystycznego) w Cigacicach odbyła się osobliwa impreza, której organizatorem było Miasto i Gmina Sulechów, głównym wykonawcą Sulechowski Ośrodek Kultury, współpracujący z innymi organizacjami społecznymi z terenu Gminy Sulechów.

Stanisław Adrjański (24.04.1898-26.06.1969) był inżynierem oraz inspektorem dróg wodnych na Polesiu w latach 1931-1939. Zajmował się nadzorem szlaków wodnych i sprzętu pływającego, prac pogłębiarskich i regulacyjnych nurtu wodnego, a także budowy śluz i jazów wodnych.

Kontynuując cykl moich wspomnień z portów nadodrzańskich i miejsc, po których poruszaliśmy się w latach naszej młodości - zapraszam do Nowej Soli.

Kochani, piszę dużo (proszę nie znudźcie się czytaniem) bo dziś właśnie dostałem ,,cynk" od swojego agenta, że około 15 listopada lecę na statek do Szwecji (czy może do Finlandii). Nie będzie mnie dwa miesiące, chciałbym więc jakby nadrobić i napisac na zapas.

Z dziennika pokładowego: - Płyniemy już kilka godzin i czuje się trochę jak w "Czasie Apokalipsy". Zaczynam wariować. Monotonny krajobraz i powoli płynąca woda męczą. Człowiek na rzece jest nigdzie. Nie przynależy. Między lewym a prawym brzegiem, zawieszony w czasie i przestrzeni, niezakotwiczony. Wiatr i jednostajny warkot silnika zapewniają dyskrecję myślom. Umysł, nieprzyzwyczajony do takiej wolności, szaleje. Boli głowa.

Zima się kończy, ale nadal możemy podziwiać jej piękno i siłę mrozu. Malownicze rzeźby tworzy zwłaszcza na smaganych zimnym wiatrem i bryzgami kropel wody pokładach statków morskich. Oto jej dzieła w obiektywie Mietka Adamskiego.

Znaczki z krajów dawnej Jugosławii, Albanii, Rumunii i Bułgarii