Kochani, piszę dużo (proszę nie znudźcie się czytaniem) bo dziś właśnie dostałem ,,cynk" od swojego agenta, że około 15 listopada lecę na statek do Szwecji (czy może do Finlandii). Nie będzie mnie dwa miesiące, chciałbym więc jakby nadrobić i napisac na zapas.

Zaczął się rok szkolny 1972/73. Pełniłem służbę w internacie - byłem służbowym - jak to się u nas mówiło. Mundur wyjściowy, na ramionach patki z emblematami szkoły i po trzy winkle - znaczy trzecia klasa. Stołówka w remoncie. Wyglądała jakby w nią artyleria waliła ze cztery doby. I właśnie wtedy przyjechał do szkoły, na wizytację, minister żeglugi pan Szopa. Obaj kierownicy internatu załamani. Słyszę jak głośno się zastanawiają co zrobić, żeby minister chciał tuż za portiernią skręcić na schody i do części technikum, przejść nad stołówką a nie przez nią? Wtrąciłem się, żeby ten problem zostawili mnie. Byli zdenerwowani więc powiedzieli, żebym się przymknął.
- Ja to załatwię - powtórzyłem. W tym momencie otworzyły się drzwi wejściowe i wszedł minister ze swoją świtą. Kierownicy w odprasowanych mundurach, pospieszyli przywitać drogiego gościa a ja spokojnie stanąłem na środku korytarza, wiodącego do stołowki, podniosłem prawą rękę w geście ,,stop", lewą zaś wyprostowałem, wskazując nią schody za portiernią.
Po przywitaniu się, towarzystwo ruszyło na schody. Proste?
Po wizytacji podszedł do mnie kierownik S. i powiedział :
- Szczepan, podejdż bliżej, nie bój si, jesteś dobry, jesteś dobry.
Do końca służby już nic nie robiłem.

Staszek Szczepański.