Redakcja portalu "Żegluga śródlądowa wczoraj, dziś, jutro" ogłasza konkurs-zabawę polegającą na prezentowaniu oryginalnej formy promocji żeglugi śródlądowej.

„Warta ma długość 406km tj. od Kostrzyna do Konina, uznana jest jako rzeka żeglowna. Tyle że wykorzystanie żeglugowe rzeki jest prawie żadne, a przyczyn jest bardzo wiele i wykraczają one poza ramy artykułu. Dość powiedzieć, że jedynie w dolnym odcinku do ujścia Noteci można spotkać płynące barki, powyżej Noteci towarowa żegluga zamarła w połowie lat 70-tych. Obecnie pływają już tylko nieliczne stateczki z turystami.”

Czytając te słowa w artykule „Warta – księżna polskich rzek” załamałem ręce. Postanowiłem jednak udzielić trochę informacji na ten temat, gdyż jestem armatorem, który od 1994 roku systematycznie uprawia żeglugę towarową na rzece Warcie.

Pośród leśnych ostępów, gdzie tu i tam połyskuje toń Stawów Milickich, znajduje się skromna "aglomeracja", Wieś Ruda Żmigrodzka, powstała z połączenia trzech organizmów: Wsi Ruda, której nazwa pochodzi od występującej w okolicy rudy darniowej służącej niegdyś jako surowiec do wytopu w dymarkach żelaza - z dwoma przysiółkami: Kolonii oraz Biadaczki. Biadaczka kojarzy się natychmiast z biedaczką tak też Irmina i Zygmunt Szewczykowie, nasi gospodarze, nazwali swoje wiejskie siedlisko: Ruda Biedaczka.

Jeszcze 90 lat temu w miejscu gdzie łączyły się Czarna i Biała Prrzemsza zbiegały się granice trzech zaborów Polski. Od północnego zachodu i zachodu - zabór pruski, od północnego wschodu i wschodu - zabór rosyjski, od południowego wschodu - zabór austriacki.

To już 63 lata minęły kiedy ze zniszczonego portu w Koźlu wypłynął pierwszy po wojnie pociąg holowniczy z węglem dla Wrocławia.

Wspomnienie o wielkim konstruktorze

"Odrzańscy " nie gorsi - też swój folklor mają... Opis zwyczajów i flisaków i marynarzy rzecznych, tradycje, teksty, pieśni....

Rok w rok "Brzeskie Gęsi" były dla mieszkańców Oławy i Wrocławia niezwykłym zjawiskiem - tematem całodziennych rozmów. Ponieważ co roku w okresie późnej jesieni, mógł to być październik albo także w wypadkach wyjątkowych listopad, były w drodze "Brzeskie Gęsi."

Przedstawiamy pierwszy odcinek cyklu poświęconego ginącym zawodom na rzece.

Ja jako armator żeglugi śródlądowej bazowałem wtedy na dzierżawionym sprzęcie, a pozyskanie własnego było dla mnie bardzo ważne. Wtedy to właśnie w mojej głowie zrodziła się myśl: może tam kupie barkę i pchacza, bo w Polsce jest to prawie niemożliwe. Otrzymawszy potwierdzenie możliwości transkacji ze strony dyrektowa portu w Brześciu pojechałem.