Jeszcze nie tak dawno "ekofile" straszyli nas "ociepleniem klimatu". A tu "sru" - przypierdzieliło w tym roku takim mrozem, że nawet na Syberii zrobiło się cieplej. Jak to Urban (ten od NIE) kiedyś gadał będąc rzecznikiem pewnego Rządu:

- Rząd wyżywi się sam.... - i napoi chyba też (moja uwaga).

Jednak taki czy inny Rząd nie będzie miał oprócz wódy nic więcej do zaoferowania polskiej łodziarce. Ciekawe będzie co będzie jak puszczą w końcu te lody i stopnieje śnieg .....

Od 2000 roku wszystko zmieniło się na Wiśle, nie ma już bagrów, prądówek, parowców, zniknęły specjalistyczne przedsiębiorstwa zajmujące się regulacją i drożnością szlaków żeglownych. Myślę ze nadejdzie taki czas iż na Wiśle znów pojawią się bagry, prądówki i kafary w postaci nowoczesnych maszyn i urządzeń które doprowadzą iż transport wodny tak jak za dawnych lat będzie przeżywał swój renesans.

Satyra polityczna wierszem

Drogi wodne nie są tworem wiecznym - stworzone w trudzie i znoju wymagają właściwego utrzymania i pielęgnacji. Wezbrania, długie okresy niżówek, inne działania sił przyrody (wiatry i bobry przewracają drzewa, ulewne deszcze rozmywają brzegi, roślinność rozsadza brzegosłony i budowle regulacyjne itd.) powodują konieczność podjęcia prac związanych z prawidłowym utrzymaniem parametrów szlaku żeglownego. Całkowicie chyba o tym zapomnieli współcześni administratorzy dróg wodnych i drogi wodne wyglądają w Polsce tak jak wyglądają.

Historyczny parowy bocznokołowiec, kiedyś wspaniały statek wycieczkowy dla 2500 pasażerów. W zeszłym roku świętował swoje 80 urodziny. Jego wodowanie odbyło się pod koniec maja 1929 roku, a 4 czerwca wypłynął w dziewiczą podróż po Renie.

Rybołówstwo na Kurpiowszczyźnie i na Górnym Bugu posiada swoisty, inny niż w sąsiednich regionach charakter, przejawiający się w odrębności form szkutniczych i sposobów połowu, które w formie reliktowej przetrwały na Górnym Bugu do chwili obecnej, podczas gdy na terenach sąsiadujących od dawna nie występują.

Bezpośrednią inspiracją do napisania tego artykułu był wyjazd do Szwajcarii na ślub mej siostry Sylwii, która wyszła za Szwajcara noszącego godne nazwisko Ziegler, mnie, jako strażakowi, kojarzące się z nazwą producenta doskonałych pomp.

Miasto Glückstadt, czyli "szczęśliwe miasto", zostało założone w 1617 przez Christian'a IV (król Danii i Norwegii oraz książę Szlezwik i Holsztyn), aby stanowić przeciwwagę dla rosnącego w siłę Hamburga. Zapraszam na krótki spacer od kei do centrum malowniczego miasteczka, gdzie można usiąść na tarasie jednej z wielu doskonałych restauracji i zjeść smacznego śledzia (Glückstädter Matjes) ze "szczęśliwego miasta".

Zawdzięczamy mu najpiękniejsze ujęcia z życia wodniaków. Niewielu uczestnikom tak pięknych sekwencji udało się uwiecznić i pozostawić potomnym świadectwo rozkwitu żeglugi śródlądowej. My mamy swojego Mieczysław Wróblewskiego, a Niemcy mają Willy Römera.

Prace budowlane rozpoczęto w 1997 roku a zakończenie inwestycji zaplanowano na 2009 r. Całkowity koszt inwestycji miał wynieść 418 mln zł. Rok 2009, czyli planowane zakończenie inwestycji pokazuje, jak można obcinając co chwilę budżet lub przekładając na inne cele wydłużyć i w konsekwencji podrożyć budowę stopnia wodnego. Nieoficjalnie wiadomo, że rok 2009 zamknie się wydatkowaniem kwoty rzędu 600 mln od rozpoczęcia inwestycji a stan zaawansowania prac budowlanych wyniesie około 60 %.