Model szkoły, jej organizacja, wyposażenie pracowni i warsztatów oraz statki szkolne interesowały przedstawicieli wielu krajów — NRF, Francji, NRD. Po zwiedzeniu szkoły .wyrażali się oni z dużym uznaniem o stworzonych tu warunkach. Interesowały ich wzory, na których oparto metody szkolenia polskich załóg pływających. Największym zaskoczeniem dla tych gości było stwierdzenie faktu, że metody szkolenia, organizacja i wyposażenie zespołu opisanych szkół są naszym własnym dziełem.

Rok 1934 - "Porównując zły stan dróg i zły stan rzek przyznać trzeba, że zagadnienie drogowe jest sprawą naglącą i słusznie jest wysuwane na pierwsze miejsce, ale o Wiśle, o którą przez sto lat nie dbał wschodni zaborca, zapominać nie wolno, bo czas nagli i przecie przed przysposobieniem terenów pod przyszłą Wystawę Światową należałoby pomyśleć o uporządkowaniu Wisły bodaj w obrębie stolicy, a tym jakoś nikt się nie interesuje."

"Główna korzyść, jaką przedstawia nowa droga wodna polega nie na surowym rachunku taniego przewozu, który daje transport wodny, lecz raczej na nowopowstałym przemyśle, który droga wodna powoła do życia i na interesach handlowych, które ona stworzy i któreby się w braku jej nie stworzyły - a wreszcie na zabezpieczeniu istniejącego przemysłu i handlu."
(O. Jacquinot, "Navigation interieur" 1927)

Myliłby się ten, ktoby przypuszczał, że sprawa żeglugi rzecznej w Polsce należy do kategorii spraw drugorzędnych. W państwach zachodnich, rozporządzających szeroko rozgałęzioną siecią spławnych kanałów i mających żeglugę rzeczną postawioną na odpowiednim poziomie, oddaje ona życiu gospodarczemu niepospolite usługi, bodajże nie mniejsze od kolei żelaznych.

... nie powinniśmy lekceważyć sobie spraw naszej żeglugi śródlądowej. Byłoby to dowodem niedoceniania przez nas olbrzymiej dziedziny komunikacyjnej, a wszak komunikacja to dziś podstawa życia i gospodarczego i społecznego, a więc podstawa bytu państwa. ....

Tak myślano w Polsce w roku.... 1926

Niebieski tramwaj wrocławski dudni na długim moście spinającym brzegi Odry, która kilkoma równoległymi korytami opasuje miasto błękitno - zieloną wstęgą. Na jednym z ostatnich przystanków - wysiadamy. Po prawej - obszerne tereny stoczni, po lewej - duży samotny budynek otoczony wysokimi drzewami. Na maszcie przed gmachem powiewa bandera. Napis na tablicy obok drzwi oznajmia: Technikum Żeglugi Śródlądowej. Szerokie schody, obszerne widne korytarze - oto pierwsze wrażenie. Przy stoliku - uczeń służbowy. W marynarskim mundurze, z biało - czerwoną opaską na rękawie.

Z książki Jakuba Kazimierza "Ziemiańska generalna oekonomika" Kraków 1744., na str. 170-175 znajduje się ciekawy rozdział "Spust do Gdańska czyli Flis".

I tak nadszedł czas, gdy poznaliśmy już rzekę Odrę - jak z dzikiej rzeki przez stulecia przekształcała się w arterię komunikacyjną - przypomnieć ludzi którzy nauczyli się i uczyli innych jak wykorzystywać naturalne siły przyrody ujarzmione ludzkim trudem i znojem

Nowoczesny statek rzeczny jest ekologicznie najmniej szkodliwy ze wszystkich środków transportu towarów i żaden inny pojazd o tej samej mocy przewozowej oraz mocy zainwestowanej nie jest w stanie mu dorównać.

W 1896 r. gdańsko-hamburski armator Johannes Ick zamówił w stoczni J.W. Klawittera w Gdańsku, specjalizującej się głównie w budowie statków śródlądowych i przybrzeżnych holownik bocznokołowy o napędzie parowym przeznaczony na rzekę Wisłę.