Już po raz czwarty organizowany przez oławski Ośrodek Kultury i wspierany przez Wydział Promocji i Współpracy Europejskiej Urzędu Miasta Oława odbył się „Festiwal na Odrze” pod nazwą Piana Bosmana - impreza, która wpisała się już na dobre w kalendarz wydarzeń kulturalnych i rekreacyjnych miasta Oławy i okolic.

I tym razem tradycyjnie już dopisała pogoda i publiczność, natomiast co do programu pierwszego dnia to mam mieszane uczucia. W porównaniu do poprzednich edycji „festiwalu” okazał się on nad wyraz skromny i - co tu dużo mówić - na dość niewygórowanym poziomie organizacyjnym.

Nie jest to przypadek odosobniony: na przykład wrocławski Karnawał Odrzański, który po wystrzałowym starcie w 2008 roku przekształcił się w przeciętą zapchajdziurę w kalendarzu wrocławskich imprez poświeconej Odrze i to samo dzieje się z Pałacowym Korso Kwiatowym w Lubiążu.

Nie wierzę, że organizatorom brakowało pomysłów na dobrą imprezę z programem, który przyciągnąłby rzesze nie tylko okolicznych mieszkańców ale i koneserów dobrej rozrywki poprzeplatanej odrobiną kultury wodniackiej i lokalnej tradycji odrzańskiej. Jedynym światełkiem w tunelu był ciekawy pomysł prezentacji i sprzedaży reprodukcji starych kart pocztowych w komplecie ze starannie wykonaną ramką, a motyw przewodni tych reprodukcji był jeden - Oława i Odra jako symbol symbiozy miasta z rzeką.

Podsumowując minione już wydarzenie odnoszę wrażenie, że dobrymi chęciami piekło jest wybrukowane a niebo niechętnie reaguje na brak „kasy”. I tu tkwi istota rzeczy.