Witam szanownych kolegów.
Mam ogromną prośbę ,może dysponujecie w swoich zbiorach takim właśnie regulaminem.Mam ogromną ochotę uregulowania pewnych kwestii z armatorem,bo mimo tego że jest kodeks pracy,dzienniki ustaw czy układ zbiorowy to i tak pozostają problemy dotyczące pracy,wachty i odpoczynku załogi i co za tym idzie wynagrodzenia.
Chciałbym taki dokument dostosować do potrzeb w mojej firmie.
Z Żeglarskim pozdrowieniem Kpt.Tomasz Zabrocki
tomek.zebra@wp.pl
tel.600073756

Tomek wiem że to nie na temat ale nie mogłem się oprzeć.

Przeklinanie i bluźnierstwo. O tym mówił artykuł I polskiej Ordynacji z 1571 r. Groziła za to: pokuta, utrata części łupów, pławienie w wodzie a nawet ciężkie więzienie. Prawo Oleronu z artykułów z 1644 r. za bluźnierstwo przewidywało przepalenie w języku dziury rozżarzonym żelazem. Za przeklinanie stosowano również karę polegającą na przywiązaniu marynarza na godzinę do masztu z żelazną szpilą w ustach (zwaną "speculum oris").
Bunt. Za spowodowanie zamętu na okręcie karano obcięciem dłoni. Za udział w buncie stawiano pod sąd
wojenny
Kradzieże. Prawa Oleronu karały za to ostrzyżeniem głowy, polaniem gotującą się smołą, posypaniem pierzem i wysadzeniem na pierwszym miejscu postoju.
Spanie na wachcie. W/g prawa morskiego ("Sea Laws") ustanowionego przez Henryka VIII sposób karania za spanie na wachcie był następujący: za pierwszym razem przywiazywano delikwenta do masztu i wylewano na niego wodę, za drugim razem przywiązywano mu dodatkowo ręce do góry i wlewano dwa wiadra wody przez rękawy, za trzecim razem przywiązywano mu do ramion kule działowe, a za czwartym razem wieszano go na koszu na bukszprycie z chlebem, piwem i nożem - wisiał tak długo aż umarł z głodu, albo się odciął i wpadł do morza. Kary za spanie na wachcie na wodach nieprzyjaciela były dużo cięższe: delikwent tracił dzienną rację żywnosciową, otrzymywał karę chłosty (którą wykonywała cała załoga) i zanurzano go trzykrotnie w wodzie z noku rei. Po trzykrotnym zaspaniu na wachcie marynarz tracił wszystkie swoje pobory i otrzymywał dodatkowa karę ustalona przez większosć załogi.
Znieważanie współtowarzyszy. Artykuł V polskiej Ordynacji z 1571 r. przewidywał za to przewinienie (podobnie za marnotrawstwo pożywienia) przywiazywanie do masztu, grzywnę lub przeciąganie pod stępką. Ta ostatnia kara polegała na przywiazaniu marynarza liną, wrzuceniu dowody i przeciągnięciu go pod dnem okrętu. Prawa Oleronu za zniesławienie, oczernienie lub przeklnięcie kolegi karało grzywną w wysokości takiej ilości uncji srebra ile razy nastąpiło znieważenie. W XVII kara ta została zmieniona na kneblowanie i skrobanie języka. Kneblowanie polegało na tym, że skazanego zakuwano w żelazo, ręce wiazano z tyłu, a w usta wpychano sworzeń, który mocno przywiązywano z tyłu głowy do masztu i trzymano tak aż do utraty przytomności.

znaleziono na stronie-http://www.europomorze.pl/stare-prawa-morskie-5619.html

Też nie mogę się oprzeć i dorzucę jezcze jedną "perełkę"...

Atak na współtowarzysza. Za wyciągnięcie miecza lub noża przeciw koledze artykuł XI polskiej Ordynacji z 1571 r. przewidywał przebicie skazanego za rękę do masztu, wręczenie mu noża do drugiej i pozostawienie go do czasu aż się sam nie uwolni. Prawa Oleronu za wyciągnięcie broni przeciw kapitanowi karało ucięciem prawej dłoni. Kapitan natomiast nie miał prawa bić marynarzy bez powodu - ale każde pierwsze uderzenie przez kapitana należało znieść cierpliwie, dopiero po drugim wolno było się bronić.