W połowie lat 70-tych Hamburg został połączony kanałem Elbe-Seiten-Kanal ( ESK ) km 0,00 z kanałem Mitteland ( MLK ) w Edesbüttel na kilometrze 233,6 w okolicach Wolfsburga i dalej ze śródlądowym systemem europejskich dróg wodnych.
Na km 115,2 ESK łączy się w miejscowości Artlenburg z Łabą na jej 573 km , gdzie znajduje się brama przeciw powodziowa.
Budowa tego kanału trwała 8 lat i została zakończona 15.06.1976 r. Była to nie tylko decyzja polityczna ( uniezależniającą się od byłej NRD ), ale przede wszystkim gospodarcza.

- Nadaję ci imię "PACO" i życzę tobie i twojej załodze samych szczęśliwych podróży -
słowa te wypowiedziała "Matka chrzestna" Beata córka Marii-Marioli i Wiesława Marcinkowskich podczas ceremenii "Chrztu żeglugowego" nowego zbiornikowca firmy Marcinkowski GmbH (Niemcy).
"Paco" to zdrobnienie od imienia Przemysław ( syna Wieśka ) zdrobniale Przemko, ale dla małej (wtedy) Beatki jego siostrzyczki było zbyt trudne do wypowiedzenia i zabrzmiało jak "Pako". Imię to przylgnęło do niego i do dzisiaj jest używane powszechnie.

Korzystając z dużej ilości wolnego czasu, postanowiłem "zrobić" uprawnienia radarowe. W Polsce, w odróżnieniu od Niemiec, nie trzeba mieć do tego patentu kapitańskiego. Na wszelki wypadek sprawdziłem to telefonicznie w UŻŚ w Bydgoszczy. Na kurs zapisałem się w Szczecinie w
OSDKO

Drogi wodne z jednej strony stanowią część ogólnej gospodarki wodnej, z drugiej zaś strony wchodząc do całokształtu sieci komunikacyjnej, stanowią część systemu krwionośnego organizmu państwowego. Przywróćmy śródlądowym drogom wodnym gospodarza!

Transport śródlądowy jest może najmniej mobilny z lądowych systemów transportowych, ale za to gwarantuje tanie przewozy, zwłaszcza ładunków masowych i jest prawie obojętny dla środowiska.

Na Górnej Odrze niczego nie trzeba budować: to wszystko, co do żeglugi potrzebne nadal jest! Wystarczy tego nie niszczyć....

Inspiracją do napisania poniższego tekstu była informacja o próbach rewitalizacji blisko stuletniego wiślanego holownika do stanu jego młodzieńczej świetności. A jest to mi temat bliski gdyż miejsce budowy "Lubeckiego" to rodzinne gniazdo mojego teścia, Ryśka Floryna i po części jemu chciałbym dedykować ten tekst.

Rejsy stateczkami po Brdzie cieszyły się ogromną popularnością wśród bydgoszczan, zwłaszcza w okresie międzywojennym.

Nowa sytuacja polityczna wyzwoliła w narodzie przez wiele lat skrywaną potrzebę wygadania się publicznie, wyżalania się na krzywdy i niesprawiedliwość. Polska Żegluga Śródlądowa w dosłownym tego słowa znaczeniu znajduje się w przededniu swej zagłady. Polska, jako kraj nowoczesny, posiadający największy dar natury jakim jest połączenie siecią rzek największych ośrodków przemysłowych z morzem i całą Europą będzie pozbawiona możliwości uprawiania żeglugi śródlądowej w formie transportowej. I w tym momencie przerwę po raz pierwszy zmowę milczenia i będę krzyczał: nie wolno nam burzyć i rujnować tego, co inni przez pokolenia budowali, nie mamy do tego prawa!

Swego czasu opisałem motorowy holownik - muzeum "Freundenau", który jest częścią Muzeum Żeglugi Dunajskiej (Donau - Schiffahrts - Museum) w Regensburgu (po polsku to Ratyzbona). Dzieli miejsce przy nabrzeżu z innym zabytkowym statkiem, jakim jest parowy bocznokołowiec "Ruthof/Ersekcsanad". Teraz przyszła kolej żeby również o tym drugim holowniku coś napisać.

Przedstawiamy pierwszy odcinek cyklu poświęconego ginącym zawodom na rzece.