Dla uzupełnienia.

W 1946 roku powstał projekt drogi wodnej Modrzejów-Kraków-Opatowiec o przepustowości 3 mln ton w jednym kierunku. W myśl tego projektu na Wiśle w rejonie Niepołomic miał powstać stopień wodny "Niepołomice", który spiętrzałby wodę na potrzeby kanału lateralnego o długości około 25 km poprowadzonego doliną Drwinki w stronę ujścia rzeki Raby do Wisły. Na kanale miały powstać dwie śluzy; "Batory" w Woli Batorskiej i "Zielona" w Zielonej.

W ramach tego projektu wybudowane zostały trzy stopnie wodne, które spełniają następujące zadania:
- stopień wodny "Przewóz" ułatwia pobór wody dla kombinatu metalurgicznego w Nowej Hucie oraz dostarcza wody chłodniczej do elektrociepłowni w Krakowie,
- stopień wodny "Dąbie" powstrzymuje erozję denną w korycie Wisły, zagrażającą stateczności bulwarów
oraz filarów mostów krakowskich,
- stopień wodny "Łączany" za pośrednictwem rozbudowanego fragmentu dawnego Kanału Małopolskiego (dziś zwanego Kanałem Łączańskim) dostarcza wody chłodniczej do elektrociepłowni w Skawinie.

Zmiana polityki transportowej po roku 1963 wstrzymała realizację tego projektu. Z powodu pojawiających się oznak zapaści transportu kolejowego pod koniec lat 60-tych XX wieku rozpoczęto pracę nad nową wersją projektową kanalizacji Górnej Wisły.
Na mocy umowy z roku 1968 między Rządem polskim a Programem Rozwoju Organizacji Narodów Zjednoczonych zostały wykonane "Założenia generalne zabudowy Wisły górnej" opracowane przez Centralne Biuro Studiów i Projektów Budownictwa Wodnego "Hydroprojekt" w roku 1974
w ramach "Projektu Wisła".

Na podstawie tych założeń projektowych w latach siedemdziesiątych XX wieku rozpoczęto budowę trzech stopni wodnych; "Dwory", "Smolice" i "Kościuszko".
Natomiast sporządzona dokumentacja techniczna oraz wyniki badań geologiczno-inżynierskich uzasadniających wybór lokalizacji stopnia wodnego "Niepołomice" na górnej Wiśle znajdują się w Regionalnym Zarządzie Gospodarki Wodnej w Krakowie.

Stopień wodny "Niepołomice" na górnej Wiśle spełniać będzie następujące zadania:
- zabezpieczenie przed katastrofą budowlaną stopnia wodnego "Przewóz", przez jego podparcie hydrauliczne
tj. spiętrzenie wody w wyerodowanym korycie,
- powstrzymanie niekontrolowanego obecnie pogłębiania przez rzekę dna oraz niszczenia brzegów
i zabudowy regulacyjnej (tj. likwidacja zjawisk erozyjnych poniżej stopnia wodnego "Przewóz" ), które już bezpośrednio zagraża stateczności wałów przeciwpowodziowych,
- ustabilizowanie stosunków gruntowo-wodnych na terenach przyległych do rzeki również w celach środowiskowych,
- poprawa warunków przepływu wód wezbraniowych i powodziowych,
- energetyczne wykorzystanie zasobów wodnych Wisły, tj. zagospodarowanie piętrzenia przez elektrownię wodną o mocy ok 3 MW,
- przywrócenie parametrów szlaku żeglugowego i ciągłości liniowej Drogi Wodnej Górnej Wisły poniżej Krakowa.
W następstwie postępującej erozji dennej za stopniem wodnym "Przewóz", który jest najniżej położonym, ostatnim stopniem wodnym Kaskady Górnej Wisły, drastycznie obniżyło się dno rzeki na dolnym stanowisku jazu. O skali degradacji świadczy stan głębokości wody za progiem głowy dolnej śluzy "Przewóz", gdzie - zamiast projektowanych 250 cm - stan wody osiąga wartości "ujemne", przeważnie utrzymując się poniżej poziomu dna śluzy.

Podstawowe parametry planowanego stopnia wodnego "Niepołomice" na górnej Wiśle.
Główne obiekty stopnia to:
- dwuprzęsłowy jaz sektorowy o łącznym świetle 2x32 m, zlokalizowany w korycie rzeki km 104,200
- śluza komorowa o wymiarach 190x12x3,5 m, położona w przekopie na prawym brzegu rzeki w km 88,100 trasy żeglugowej (teren przysiółka Koźlica w Woli Batorskiej, gmina Niepołomice),

Dolina Wisły w rejonie Niepołomic posiada obustronne obwałowanie. Rozstaw wałów wynosi 400 m, a szerokość koryta na poziomie wody średniej rocznej wynosi około 66 m.