Dotyczy.: braku zasadności dostosowania się polskich przedsiębiorców transportowych do niemieckich przepisów prawa pracy w zw. z MILOG

- DYREKTYWA 96/71/WE niezgodna z postanowieniami Traktatu UE.

(proponuję przeczytać do końca...)

W najbliższym czasie wystosujemy kolejne pismo do organów władzy państwowej, m.in. do Ministerstwa Pracy – wykazując, że „ poddanie się” niemieckim przepisom prawa pracy jest nie tylko sprzeczne z Traktatem o Unii Europejskiej i Traktatem o funkcjonowaniu UE 2012/C 326/01 ale w przypadku firm żeglugowych SPRZECZNE jest również z Dyrektywą 96/71/WE, będącą wg władz niemieckich wykładnią prawa do egzekwowania od polskich przewoźników stosowania niemieckiej płacy minimalnej.

W poprzednim piśmie do polskich władz państwowych wykazaliśmy bezsprzecznie, że próba wymuszenia przez Federalne Ministerstwo Finansów w Niemczech pod groźbą wysokich kar pieniężnych na przedsiębiorcach transportowych „obowiązku” zgłaszania do BFD West w Kolonii faktu realizowania transportu na terenie Niemiec na wskazanym formularzu, będącym jednocześnie wymuszeniem zobowiązania do stosowania niemieckich przepisów o płacy minimalnej i podporządkowania się kontroli Niemieckiego Urzędu Celnego jest niezgodna z prawem Unijnym – Traktatem TFUE 2012/C 326/01.

Unia Europejska opierać się ma na zasadach praworządności.
Podstawą wszystkich jej działań są TRAKTATY, przyjęte dobrowolnie i demokratycznie przez wszystkie Państwa Członkowskie.

Traktat jest WIĄŻĄCĄ UMOWĄ między wszystkimi Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej. Określa w nim cele UE, zasady funkcjonowania instytucji UE, sposób podejmowania decyzji oraz relacje między UE a jej Państwami Członkowskimi.
W oparciu o traktaty instytucje UE przyjmują przepisy.

Stanowisko Bundestagu jest nie tylko sprzeczne z obowiązującym Traktatem UE oraz powszechnie przyjętymi zwyczajami międzynarodowymi ale również w przypadku firm żeglugowych z DYREKTYWĄ Parlamentu Europejskiego i Rady 96/71/WE dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, na którą powołują się w sporze
niemieckie władze.

ISTOTNE DLA PRZEDSIĘBIORSTW branży ŻEGLUGOWEJ:

Wymuszanie na polskich przedsiębiorcach żeglugowych podporządkowania się niemieckim przepisom prawa pracy jest a b s u r d a l n e zważywszy na zapis – Art. 1 Dyrektywy ( Zakres stosowania ) – pkt.2 „....Niniejszej Dyrektywy nie stosuje się do przedsiębiorstw marynarki handlowej w odniesieniu do personelu pływającego....”!

Wspomniana wyżej Dyrektywa 96/71/WE (oraz Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/WE z dn.15. maja 2014 w sprawie egzekwowania Dyrektywy 96/71/WE dot. delegowania pracowników w ramach świadczenia usług) istotnie reguluje (nieprecyzyjnie)
zasady delegowania pracowników do innego kraju członkowskiego.

Przepisy te nakazują przedsiębiorstwu delegującemu pracownika do pracy w innym Państwie Członkowskim stosowanie przepisów prawa pracy Państwa przyjmującego.

Powyższe DOTYCZY WYŁĄCZNIE PRACOWNIKÓW „delegowanych”, inaczej „oddelegowanych”.

Nadinterpretacja przez Niemieckie Władze przepisów Dyrektywy wynika z braku rozróżnienia pojęć „ DELEGOWANY” ( w rozumieniu „oddelegowany” ) i „będący w podróży służbowej”.

W myśl Art.2 , ust.1 Dyrektywy – „pracownik delegowany” oznacza pracownika, który przez ograniczony okres wykonuje swoją pracę na terytorium innego Państwa Członkowskiego, niż państwo w którym zwyczajowo pracuje. Natomiast Art.2.pkt.2. wskazuje, że podczas delegowania stosuje się definicję pracownika obowiązującą w Państwie przyjmującego, na teren którego pracownik jest delegowany.

Zgodnie z w/w wymogiem praca polskiego pracownika delegowanego w Niemczech musi mieć charakter faktycznej zmiany miejsca pracy, czyli pracodawca oddelegowując pracownika musi wskazać konkretne miejsce oddelegowania.

W przypadku przewozów towarów w transporcie drogowym, czy żeglugowym usługi te kwalifikują się w definicji „ PODRÓŻY SŁUŻBOWEJ” (Art. 775 kp).

Podróż służbowa ma charakter krótkotrwały i nie powoduje zmiany miejsca pracy.
Każde zlecenie przewozowe jest odrębną usługą i odrębną podróżą służbową.

Pracownicy mobilni nie wykonują zadania służbowego wiążącego się z oddelegowaniem
poza miejsce pracy, lecz po prostu charakter ich pracy wymusza stałe przemieszczanie się.
Podróżą służbową jest wykonywanie na polecenie pracodawcy zadania służbowego poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy pracownika natomiast Oddelegowanie polega na zmianie określonego w umowie o pracę miejsca wykonywania pracy ( na czas określony) na mocy porozumienia stron (aneksu) lub w trybie wypowiedzenia zmieniającego.

W praktyce najważniejszym kryterium przy dokonaniu oceny , czy mamy do czynienia z „podróżą służbową” czy „oddelegowaniem” , jest to, czy zostało zmienione stałe miejsce pracy. Jeśli tak, mamy do czynienia z oddelegowaniem, jeżeli nie - występuje podróż służbowa.
Nawet w przypadku kabotażu ( na linii Niemcy – Niemcy) nadal nie można mówić o oddelegowaniu, ponieważ musi ono być związane ze zmianą konkretnego miejsca pracy,
podporządkowaniem się kontroli i kierownictwu niemieckiemu.

W przypadku przewozu – nie ma możliwości zmiany konkretnego miejsca pracy na terenie Niemiec. Kierowca czy załoga statku wykonują usługi przewozowe w oparciu o polską licencję czy pod polska banderą z użyciem środka transportu zarejestrowanego w Polsce, znajduje się on w „podróży służbowej” ale NIE JEST ” PRACOWNIKIEM DELEGOWANYM” w rozumieniu pkt 2 Dyrektywy.

Niemieckie Państwo błędnie interpretując przepisy na mocy w/w Dyrektywy, zasłaniając się polityką społeczną i fałszywie pojętą troską o ochronę zatrudnienia próbuje podporządkować przedsiębiorców innych Państw Członkowskich swoim wewnętrznym przepisom nie rozróżniając a raczej „naciągając” pojęcia „ pracownika w podróży służbowej” do „pracownika delegowanego” uniemożliwiając przedsiębiorcom transportowym z innych krajów członkowskich świadczenie usług w Niemczech w ramach ich możliwości finansowych i gospodarczych, co jest przez nadrzędne przepisy TRAKTATU – ZAKAZANE!!!, - łamiąc postanowienia Traktatu Art.14 ...” ..Unia zapewnia aby te usługi funkcjonowały na warunkach w szczególności gospodarczych i finansowych, które pozwolą im wypełnić te zadania.

Praktyki te sprzeczne są również z Art.56 TFUE – który statuuje ogólny zakaz wprowadzania, w stosunku do obywateli innych Państw Członkowskich jakichkolwiek ograniczeń w swobodnym świadczeniu usług w ramach Unii.

Zgodnie z ustaloną linią orzeczniczą Trybunału Sprawiedliwości Art. 56 TFUE może być stosowany bezpośrednio i nadaje jednostkom prawa, na które mogą się powoływać przed Sądami. Trybunał wielokrotnie podkreślał, że Art.56 TFUE może stanowić podstawę do wyeliminowania wszelkiej d y s k r y m i n a c j i w stosunku do usługodawców pochodzących z innych Państw Członkowskich.

Zastosowanie miana „pracownik delegowany” w myśl Dyrektywy w odniesieniu do przewoźników – pracowników mobilnych jest nielogiczne i D Y S K R Y M I N U J E przedsiębiorców branży transportowej.

Sprowadzenie władz niemieckich wszystkich pojęć , tj. faktycznie „oddelegowany” i „będący w podróży służbowej” do jednego „worka” jest niedopuszczalnym nadużyciem prawa.

Zostaje bowiem zachwiana zasada proporcjonalności, która mówi, że ”(...) instytucje wspólnotowe mogą podejmować tylko takie działania, które są konieczne i niezbędne do osiągnięcia celów zawartych w Traktacie a środki zastosowane do realizacji danego celu muszą być proporcjonalne do jego istoty, muszą być odpowiednie, niezbędne i proporcjonalne sensu stricto, tj. takie które w najmniejszym stopniu ograniczą realizacje innych interesów podmiotów i ich prawa....”

Odnosi się to również do środków krajowych o charakterze „niedyskryminującym”, o ile są w stanie wstrzymać, ograniczyć lub uczynić mniej atrakcyjną działalność przedsiębiorstw usługowych mających siedzibę w innych państwach członkowskich.

Art.50 pkt.2 i Art.153 pkt.2b, 4 i 5 Traktatu UE – Polityka Społeczna – Wyraźne nadużycie – „(...) w celu promowania zatrudnienia i poprawy warunków życia i pracy Parlament Europejski i Rada mogą przyjąć w drodze Dyrektyw minimalne wymagania, stopniowo wprowadzając je w każdym z Państw Członkowskich. Dyrektywy te UNIKAJĄ nakładania administracyjnych, finansowych i prawnych ograniczeń, które utrudniałyby tworzenie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw!!!, nie mogą też wpływać na równowagę finansową systemów zabezpieczenia społecznego.

Nałożenie (niesłuszne) na pracodawcę tych daleko idących zobowiązań w przypadku polskich przedsiębiorców małych i średnich firm odbije się negatywnie na jego stabilności finansowej, może zmniejszyć znacznie jego konkurencyjność i w konsekwencji wręcz uniemożliwić transgraniczne świadczenie usług....

Taka sytuacja nie służy ani konkurencyjności europejskiej gospodarki, ani rozwiązywaniu problemów na rynkach pracy Państw Członkowskich.....

Parlament ustanawia sprzeczne prawo – za pomocą Dyrektyw próbuje narzucić przepisy wewnętrzne „potęg”, takich jak Niemcy czy Francja innym Państwom Członkowskim, nie zważając na postanowienia Traktatów i sytuacje gospodarczą i finansową przedsiębiorców innych, SŁABSZYCH Państw Członkowskich.

Powyższe jest podstawą do zgłoszenia nieprawidłowości w stosowaniu prawa unijnego do Trybunału Sprawiedliwości UE , w szczególności niektórych pojęć i przepisów zawartych w Dyrektywie 96/71/WE

Pojęcie „pracownika delegowanego” w w/w Dyrektywie jest niejasne, niepełne i nie przewiduje faktu istnienia „pracowników mobilnych”, którzy nie są każdorazowo oddelegowywani.
Interpretacja władz niemieckich pomijając branże pracodawców mobilnych daje prawo do swobodnej, subiektywnej interpretacji przepisów niemieckim Urzędnikom Celnym co do kwalifikacji danej usługi w odniesieniu do miana „pracownika delegowanego”, w naszym rozumieniu „oddelegowanego”.

Egzekwowanie elementarnych praw zapisanych w Traktacie UE i wykazanie niezgodności działań Parlamentu Europejskiego w zastosowaniu uczciwych, właściwych wykładni prawa jako członkom UE jest nie tylko naszym „świętym prawem” ale i obowiązkiem, jeśli chcemy być równoprawnym obywatelem Wspólnoty a nie „ubezwłasnowolnionym” państwem, które ..w zależności,, ..słusznie ..czy niesłusznie musi bezwzględnie podporządkować się interesom „mocarstw” , takich jak Niemcy czy Francja, które próbują narzucić pozostałym Państwom Członkowskim bezprawnie uzurpując sobie prawo dowolnej interpretacji przepisów na swoją korzyść w celu wyeliminowania konkurencji.

Poza wymuszeniem podpisania wcześniej wspomnianego zobowiązania na wskazanym przez Niemcy formularzu coraz częściej otrzymujemy do podpisu odrębne oświadczenie zobowiązania się do stosowania niemieckiego prawa pracy od niemieckich firm- zleceniodawców... Skoro Władze Niemieckie są pewne co do zgodności swoich wymogów z Prawem Unijnym zastanawiającym jest fakt, dlaczego Niemcy wymagają od nas podpisania zobowiązania się do przestrzegania tego prawa?

- pozdrawiam,
Leszek Kiełtyka