Panie Adamie, jest Pan nam dłużny wyjaśnienie gdzie wystawione są te koła napędowe "Diesbara". Resztę biorę na siebie.
Przede wszystkim Diesbar to nazwa mieściny na prawym brzegu Łaby między Meißen i Riesa, ale również nazwa zabytkowego parowca drezdeńskiej historycznej floty. "Diesbar" jest czymś wyjątkowym - jest najstarszym spośród dziewięciu bocznokołowców z Drezna. Jego maszyna parowa jest najstarszą funkcjonującą statkową maszyną parową na świecie, a kocioł w dalszym ciągu jest opalany węglem!
Jakoś nigdzie nie mogę się doszukać kiedy "Diesbar" miał wymienione te koła łopatkowe, a coś takiego zdarza się to dosyć rzadko. Ale widocznie miał skoro stoją na tej łące...
Tutaj napisałem kiedyś więcej o "Diesbarze": https://www.zegluga-rzeczna.pl/infusi...to_id=2798

Rzeczywiście nie opisałem tego zdjęcia. Szukałem czegoś o tych kołach. Panu, panie Mirku pewnie się uda. Stoją one na terenie stoczni Bayerische Seenschifffart Ammersee w miejscowości Stegen am Ammersee.

Nic się nie stało panie Adamie. Pomylił pan jedynie "Diesbara" z "Diessenem", obydwa oldtimery na "D"...
"Właścicielem" tych kół łopatkowych wystawionych w Stegen w Bawarii był bocznokołowiec "Diessen", zbudowany w 1908 roku. Pływał po jeziorze Ammersee prawie sto lat i dopiero w 2006 został zezłomowany. Ten statek opisałem tutaj: https://www.zegluga-rzeczna.pl/infusi...to_id=2441
Szukając w internecie czegoś więcej o tych kołach na łące znalazłem tylko jedno zdjęcie. Na pewnej bardzo miłej bawarskiej stronie, gdzie swoje zdjęcia publikują uzdolnieni amatorzy odkryłem poniższą fotkę. Autorem jej jest fotograf podpisujący się blackyl1. Zdjęcie należy do cylku "zauważono na skraju drogi" i zrobione zostało z trochę innej perspektywy niż pana tytułowe. I tutaj trzeba sobie wyobrazić, że te mimośrodowe, nitowane koła łopatkowe wyproduktowane zostały ponad sto lat temu!


Na "zachodzie" dosyć często wystawia się w miejscach publicznych części maszyn i urządzeń jako pomniki kultury technicznej związane z daną miejscowością. Np. wymustrowany pędnik Voitha - Schneidera z austriackiego motorowca "Austria" w Fussach koło Bregenz, kocioł szwajcarskiego parowca nad brzegiem Jeziora Bodeńskiego, albo koło napędowe czeskiego tylnokołowca nad brzegiem Łaby w Lauenburgu. Czy w Polsce ten zwyczaj jest rówmież pielęgnowany, czy od razu wszystko tnie się na złom?

U nas we Friedrichshafen ustawiono na nabrzeżu wał korbowy silnika MWM, wymontowanego ze statku "Konstanz". Ot pamiątka po tym co minęło, a nie jakiś abstrakcyjny bochomaz:

Niestety Polacy, a w rzeczywistości ich decydenci, tną wszystko na pniu. Złom jest złotym interesem dla firm eksportujących żelastwo na Daleki Wschód. I w ten sposób nic dla tego lobby nie miało historii, ważna kasa do potęgi. Aby coś zachować i wystawić dla publiki [potomnych] to są koszty, a tych żadna administracja nie lubi - po co kłopoty. Stare to złom i kłopot z głowy.