Po samotnym rejsie "Justitii" do Bazylei w 1903 roku, nastąpił pierwszy rejs zestawu holowniczego. Holownik "Knipscheer IX" z barką "Christine" opuścił port w Duisburgu 25 maja 1904 roku, wybierając się w liczący 614 km pionierski rejs. "Christine" miała ładunek 300 ton węgla na gazownię w Bazylei. "Knipscheer IX" o mocy 350 KM był stosunkowo silnym, dwuśrubowym holownikiem parowym należącym do armatora z Duisburga o tej samej nazwie. Pierwsza część podróży do Strassburga przebiegła bez sensacji. Odcinek był dobrze wszystkim znany. Przygody zaczęły się dopiero nieco powyżej Strassburga, gdzie dwa razy zestaw wszedł na mieliznę. Do pokonania były przejścia pod zbyt nisko wiszącymi linami promów międzybrzegowych. Liny musiały być przenoszone przez nadbudówki i gorący komin. Nie obyło się bez poparzonych rąk. Siedem razy trzeba było powtarzać tą operację.
Górny Ren miał wtedy swoje prawa. Gwałtowny spad, który powstał po jego korekcji stawiał śmiałków chętnych do żeglugi przed nieprawdopodobnym wyzwaniem. Powyżej mostu kolejowego Neuenburger Eisenbahnbrücke spiętrzał się dziki nurt Renu na dwa metry wysoko. Horror dla każdego kapitana. W tym rejonie na odcinku 50 m różnica poziomów wynosiła 5 m! "Knipscheer IX" ze swoją mocą, która zupełnie wystarczała od Strassburga w dół, stanął nagle w miejscu mimo że kocioł pracował na czerwonym zakresie. Najęto 80 silnych synów gospodarskich, którzy ciągnąc linami holownik z barką mieli ulżyć maszynom (konie nie wchodziły w rachubę z uwagi na grząski brzeg). Na nic się zdało. "Knipscheer IX" cofał się. Dopiero kiedy przenosząc liny od drzewa do drzewa zaczęto przeciągać się windami kotwicznymi, jakoś ruszono z miejsca. Ufff... Następną przeszkodą był próg wodny zwany Isteiner Schwelle tuż przed Bazyleą. "Knipscheer IX" miał szczęście, że stan wody był normalny. Przy niskim był nie do przejścia, można było podziurawić cały kadłub. Mimo wszystko tuż przed celem przeżyto chwile grozy. Tak na marginesie, dopiero w 1932 roku zlikwidowano tą naturalną przeszkodę.
I odziwo, 2 czerwca 1904 roku, krótko przed siódmą wieczorem osiągnięto Bazyleę! Przywitanie było nieprawdopodobnie serdeczne. Biły dzwony w całym mieście, strzelano z wszystkiego z czego się tylko dało. Nareszcie Szwajcaria otrzymała połączenie z morzem, a wyflagowany "Knipscheer IX" sprawiał wrażenie całkowitego powodzenia przedsięwzięcia.
Ale tak prosto nie było. Te marne 300 ton węgla wyładowywano ręcznie cały tydzień. Brakowało jakichkolwiek urządzeń przeładunkowych! Sukcesem było zdobycie ładunku na drogę powrotną. "Christine" załadowała 230 ton ziemi asfaltowej z Neuenburskiej Jury.
W poniedziałek rano, 15 czerwca 1904 pociąg holowniczy "Knipscheer IX" - "Christine" podniósł kotwice z zamiarem wypłynięcia w dół Renu. I tutaj tragedia, która wynikła z niedocenienia i nieznajomości górnego Renu. Na rwącym reńskim nurcie manewr zawracania okazał się samobójstwem. "Knipscheer IX" rzucony prądem wyrżnął w nabrzeże, a "Christine" zerwana z holu rozbiła się o molo i zatonęła. Dzięki Bogu załogi uratowano.
Armator, Reederei Knipscheer z Duisburga próbował jeszcze w latach 1905 - 1907 dalej posyłać pociągi holownicze z Zagłębia Ruhry do Bazylei, zostawiając po drodze liczne wraki. Problem był w tym, że rzadko wówczas zaludniony górny Ren nie gwarantował bezpieczeństwa. Trwało dzień albo dwa zanim ktoś z brzegu zauważył awarię statku. Poza tym moc maszyn ówczesnych holowników była jednak zbyt mała. Rozczarowany Knipscheer, po dużych stratach finansowych, wycofał się z żeglugi na górnym Renie. Jak widać początki żeglugi do Bazylei były niezwykle trudne.

Witam Panie Mirosławie,
Pisze Pan "...na odcinku 50 m różnica poziomów wynosiła 5 m!..."
czy to możliwe, czy wkradł się błąd ? Jakoś nie mogę sobie wyobrazić pokonania takiego spadu przez jakikolwiek statek, a co dopiero przez holownik z barką. Chociaż to co Pan napisał dalej to wskazuje, że na Renie nie brakowało "straceńców".
Pozdrawiam
Marek Madura

Hallo Panie Marku!
Prawdę mówiąc spodziewałem się, że ktoś z fachowych członków załogi złoży sprzeciw. Spad 5 m na 50 metrach był również dla mnie szokujacy. Toż to prawie wodospad!
Pisząc komentarze o początkach żeglugi do Bazylei, korzystałem m.in. z bogato ilustrowanego wydawnictwa "Die Entwicklung der Schweizerischen Rheinschiffahrt 1904 - 1954" ("Rozwój szwajcarskiej żeglugi na Renie w latach 1904 - 1954", Basel 1954. Stamtąd też zaczrepnąłem te dane, str. 50. Chociaż trudno to sobie wyobrazić, nie ma podstaw żeby nie wierzyć. Myślę że autor, Hansrudolf Schwabe (pewnie już dawno nie żyje), był dobrym znawcą tematu i nie popełnił błędu.
Serdecznie pozdrawiam, Mirek Rajski

Ja chyba jednak będę obstawał przy swoim. Nie wydaje mi się aby taki spad był do pokonania. Chyba, że przez niewielką łódź z silnikiem o sporej mocy. Wydaje mi sie, że autorowi książki zapodziało sie gdzieś jedno zero albo inna cyfra - 500m/5m, 50m/0,5m, albo np 350/5m.
Również serdecznie pozdrawiam, Marek Madura