Ten stary parowiec pokazany na tle efektownych kulisów Alp szwajcarskich, niestety już nie istnieje. S.s. "Beatus" zbudowany został w 1871 a wycofany ze służby w 1964 roku. Ładny kawał czasu orał wody Thunersee. Leży ono ok. 30 km na południe od Berna, a nazwa jeziora pochodzi od miasta Thun usadowionego w jego północno - zachodnim kącie. Co prawda "Beatusa" już nie ma, ale towarzystwo BLS (Alpenbahn - Geselschaft Bern - Lötschberg - Simplon) utrzymuje na nim całkiem sporą flotyllę ośmiu statków posażerskich, w tym zabytkowy parowiec "Blümlisalp" (r.bud. 1906, mod. 1992), a na sąsiednim jeziorze Brienzersee jeszcze pięć pasażerów ze starym parowcem "Lötschberg" (r.bud. 1914, mod. 2001).
Jezioro Thunersee leży na wysokości 558 m.n.p.m. w kantonie Berno. Ma 17,5 km długości, jest max. 3,5 km szerokie, jego największa głębokość wynosi 217 m a powierzchnia - 48,3 km2; (11 razy mniejsze niż Jezioro Bodeńskie). Przez Thunersee przepływa rzeka Aare, a uchodzą Kander, Lombach i szereg innych potoków. Z połowu ryb żyje sporo rybaków (ok 50 ton rocznie), a na stokach spływających do Jeziora Alp rodzą się przednie winogrona. Znane wina thuńskie to białe Müller - -Thurgau i Chardonnay, oraz czerwone Garanoir oraz Pinot Noir.
Ale wpadki zdażają się również Szwajcarom. Pod koniec drugiej wojny światowej armia szwajcarska zatopiła w Thunersee ok. 3000 ton amunicji, uważając że to dobry sposób na pozbycie się niewygodnego balastu. Ale sposób myślenia zmienił się i teraz wszyscy łamią sobie głowę jak ten złom spowrotem wyciągnąć.

Widok poprzez Thunersee na Interlaken i Brienzersee:


Takie szczupaki wyciąga się z jeziora Thunersee!

Te szczyty w tle, to cieszące się ponurą sławą wśród alpinistów Eiger (3970 m.n.p.m.) i Mönch (4099 m.n.p.m.). Szczególnie Eiger ze swoją północną ścianą wzbudza panikę wśród miłośników wspinaczki. Ja tam wolę Żuławy. Osobiście nie byłem nad Thunersee, ale nasz starszy syn Jarek wielokrotnie. To w końcu nie tak daleko od nas. "Tata, woda w Jeziorze ma kolor Morza Karaibskiego, a okolica bajka!"
Zebrałem trochę danych o "Beatusie". No więc jak już wyżej wspomniałem, powstał w roku 1871 w stoczni Escher Wyss w Zurychu jako pasażer półsalonowy, co było wtedy zupełną nowością w Europie. Do tej pory budowano pasażerskie bocznokołowce wyłącznie jako gładkopokładowe. Znakiem szczególnym "Beatusa" była do tyłu wygięta stewa dziobowa, co nie było zbyt często spotykane na szwajcarskich jeziorach (ani gdzie indziej). Również jego bulaje w dziobowym salonie były jednorazowe i do tej pory nie spotykane.
Oczywiście, wielokrotnie był przebudowywany i modernizowany, a powyższe zdjęcie mało przypomina jego urodzeniowy wygląd. Początkowo zupełnie odkryte stanowisko sternika znajdowało się na samej rufie. W 1892 przeniesiono ster na śródokręcie, a stałą sterówkę otrzymał dopiero w 1907 roku. W roku 1957, czyli nie za długo przed końcem żywota, przemontowano na "Beatusa" stosunkowo nową sterówkę z jeszcze starszego parowca "Stadt Bern", który w tym czasie był cięty na złom.

Poniższa rekonstrukcja autorstwa R. Grafa wyraźnie pokazuje ogromną różnicę wyglądu parowca w stanie początkowym i końcowym. Kliknąć:


"Beatus" cumuje pod dworcem kolejowym w Interlaken. W tle szczyty Jungfrau i Mönch. Tym razem nie wretuszowane jak na tytułowej widokówce:


Tutaj wycofuje się rufą z Kanału Interlaken:


Oryginalne kotły parowe z roku 1870 wymieniono w 1896 na nowe. Wtedy przebudowano również maszynę parową, której moc zwiększyła się do 320 KMi. Elektryczne oświetlenie otrzymał "Beatus" w roku 1883.
Miał nieco młodszego bliźniaka o nazwie "Bubenberg". Obydwa statki były identyczne i przeżyły prawie sto lat. Jednak ich wyslużone kadłuby i wyeksploatowane, prawie 70- letnie kotły zadecydowały o kasacji.
Dzisiaj nazwy "Beatus" i "Bubenberg" noszą dwa piękne motorowce zbudowane w latach sześćdziesiątych.

Dane techniczne "Beatusa":
Długość całkowita..........................................................56,40 m
Szerokość....................................................................11,60 / 6,10 m
Wyporność pusto..........................................................208 t
Pasażerów....................................................................800, lub 60 t ładunku
Zanurzenie pusty / załadowany.........................................1,22 / 1,45 m
Moc..............................................................................320 KM
Prędkość max.................................................................23 km / h
Załoga...........................................................................7 osób
Oscylująca maszyna parowa podwójnego rozprężania i obydwie pary kotłów, były również produkcji zakładów Escher Wyss w Zurychu.

Ciekawe, jak wygląda ten kolor jeziora, ze szczytu Eigera? NIe, nie sugeruję żebyś sam..., czy choćby z synem.... Ale tak stojąc w zmrożonym śniegu, na samym szczycie w promiennym słońcu, zakładasz teleobiektyw i pif,pif, paf na jezioro, na płynące po nim "bajkowe" statki. Czy nie ciekawi Cię jak inny może być turkus jeziorowej toni, z takiej perspektywy? A Żuławy są niebezpieczne. Jak dłużej pada, to można utonąć. Pamiętam to ze szkoły, podstawowej.

Bardzo ładne zdjęcia, widok na jeziora prawdopodobnie zrobiony z góry piramidy "NIESEN" 2362 m.n.p.m.. Piękny stożek, zabrakło czasu by go zdobyć ale w przyszłym roku też jest wrzesień - zobaczymy może się uda. Ryba też znakomita. A historia BEATUSÓW znakomicie ujęta i ciekawie opisana.

Wracając do dzwonu ,daty się potwierdzają . Ostatnia data jest otwarta z myślnikiem .Warto dokładnie przeanalizować ten grawerunek.