Jednym z najbardziej newralgicznych problemów współczesnego świata jest problem wody. Wody w ujęciu kompleksowym, od źródła do oczyszczalni ścieków. Wody jako środka transportu, jako problemu naukowego i gospodarczego we wszystkich możliwych zastosowaniach. Wody czystej, pitnej, koniecznej do życia - której jest coraz mniej. I której znaczenie strategiczne wzrasta tym bardziej, im częściej jej brakuje.

Artykuł ten należałoby zadedykować Ministerstwu Środowiska i niektórym RZGW w Polsce jako przykład do działania i naśladowania. Ale i bez tej dedykacji jestem przekonany, że odpowiednie osoby śledzą nasza korespondencję. Przechodząc do problemu przepłynięcia Bugiem małymi statkami z Białorusi do Polski i dalej do Europy zachodniej to muszę przyznać, że plan taki jest bardzo ciekawy.

Postanowiliśmy razem z Martą , że urlop w 2007 r. spędzimy na wyspie Rügen.
Jest to wymarzone miejsce dla żeglarzy, motorowodniaków, turystów rowerowych i wszystkich którzy kochają wodę, ciszę i naturalną przyrodę.

Zielona trawa

Dzieje wykorzystania śródlądowych dróg wodnych w naszym kraju doczekały się szeregu opracowań naukowych. Mają one jednak charakter głównie przyczynkarski. Brak jest kompleksowego opracowania tematu. Niebogata jest również literatura popularna w tym przedmiocie. Może więc niniejsza książeczka choć w części zaspokoi istniejące zapotrzebowanie na literaturę w zakresie polskiej żeglugi śródlądowej.

Jako uzupełnienie ciekawych publikacji Panów Janusza Fąfary, Mirka Rajskiego i Zbyszka Siedlarza związanych z „Trójkątem Trzech Cesarzy”, zamieszczam opracowanie o galarach i krypach, tradycyjnych statkach drewnianych budowanych metodą szkutniczą, wykorzystywanych głównie do spławu węgla z kopalni położonych nad Przemszą do miejscowości nad Środkową Wisłą aż do Puław. Liczne egzemplarze statków tego typu często można było spotkać na Wiśle do r. 1960. Później widywało się je tylko jako przewozy międzybrzegowe, a po roku 1990 zanikły całkowicie

Rzecz o prześwitach mostów, zakazach kotwiczenia i innych przeszkodach na szlaku.

Odchowywałem się z pieluch w Jeleniej Górze, gdzie Bóbr przyniósł mi kiedyś pluszowego misia, ofiarnie uratowanego z toni przez jednego z uczniów Technikum Chemicznego. Kiedy dorosłem do czwartego roku życia znalazłem się nad dolnym biegiem tej rzeki.

Patrząc na mapę Polski i przeglądając przewodniki turystyczne zaznaczone jest, że Niepołomice leżą nad rzeką Wisłą, wyznacza ona północną granicę miasta i gminy.
Niestety na tym jej rola się kończy, rzeka nie pełni żadnej funkcji w życiu miasta i gminy Niepołomice.

Wszyscy ten most znają – wszyscy to znaczy ta część prawdziwych wilków rzecznych, dla których port w Nowej Soli nie był nazwą egzotyczną tylko czymś zwyczajnym, miejscem zimowisk, za- i wyładunków oraz postojów. Nasuwa się pytanie dlaczego on mnie interesuje? Dlatego, że jest nierozerwalnie związany z drogą wodną, dlatego, że wraz z upadkiem odrzańskiej drogi wodnej upada i on.