Kraina zwana TŻŚ...

Pewnego razu, za lasami, za Psim Polem, nad wolnopłynącą, cudną rzeką Odrą, była sobie szczęśliwa kraina, której królem był mądry, dobry i sprawiedliwy Cieśla.
Rządził swym ludem tak, jakby to były jego dzieci. Kochali go więc poddani a i straże pałacowe, tudzież zarządzający poszczególnymi rejonami kraju, byli mu wierni i chętnie za niego, w bojach, krew przelewali.
Jedynym, prawdziwym nieszczęściem tej krainy było to, że po każdych pięciu latach, poddani musieli opuścić swe strony, kochanych przyjaciół, swych zarządców a nawet zaprzyjaźnione na długie lata, pałacowe straże.
Musieli.
Niektórym, a byli to najlepsi z najlepszych, pozwalano czasem zaciągnąć się na służbę do pałacu, co pozwalało im być bliżej króla i czerpać mądrość życiową z obcowania z nim.
Inni, rozchodząc się, lądowali za morzami, oceanami, odkrywali nowe kraje, żenili się i zakładali rodziny w różnych częściach świata.
Wszyscy jednak poddani króla Cieśli, nieśli ze sobą przez życie, jak sztandar, jego słowa :
,,Bądźcie dobrymi ludźmi".
Minęło wiele lat, stoczono wiele wojen, często krwawych i dawniejsi chłopcy a później mężni wojowie, którzy przy opuszczaniu swego kochanego króla, ślubowali mu, być dobrymi ludźmi, są takimi w istocie i już takimi zostaną do końca swych dni.
Spotykani ludzie, gdy kiedykiolwiek zetknęli się z nimi, dziwili się wielce i zawsze pytali :
- Kim był wasz król? - Oraz - Jakim wielkim władcą musiał być człowiek, który wypuścił w świat tych dzielnych ludzi?
A oni skromnie opuszczali tylko głowy i powtarzali :
- Tym włądcą był nasz Cieśla, który swym przykładem nauczył nas męstwa, życia i kochania innych.
Kiedyś jednak nadszedł straszny dzień, w którym legendarny król Cieśla odszedł na zawsze. Rozpacz i lęk ogarnęły serca tych wojów, co wyszli spod królewskiej ręki ukochanego władcy. Szybko się jednak otrząsnęli i przypomniawszy sobie słowa króla, jeszcze bardziej postanowili trzymać się razem i razem czynić na świecie dobro.


Staszek ,,Szczepan" Szczepański.