To był cud w prostocie i bezpieczeństwie ściągania.

Wypróbowywaliśmy setki metod ściągania i zrzynania na klasówkach. Niektóre były tak skomplikowane, że wolałem się nauczyć materiału niż korzystać z takiego ściągania. Jeden sposób wszak był fenomenalny. Wycinało się z tektury półokrąg o szerokości 20 cm i wysokości 10 cm. Naklejało się tekst na tekturę i już. Po przyjściu na klasówkę, wyciągało się ściągę i pinezką z jednej strony przypinało ją pod blatem ławki czy stolika. W wypadku ławki, pod blatem na ogół było miejsce na położenie teczki czy torby. Nie przeszkadzało. Ściąga tkwiła pod blatem. Gdy profesor siedział za biurkiem lub przeszedł, pstrykało się w kartonik z tekturki i ściąga wyjeżdżała spod blatu. Cud w prostocie i bezpieczeństwie ściągania. Każdy profesor widzi ściągających. Nasi też widzieli. Nie mogli wykryć tylko jak ściągamy. Kazali wstawać, wyjmować spod ławki teczki, zaglądali tam i nic. Ściąga bowiem tkwiła jakby przyklejona od spodu. Jechaliśmy tak rok. Niestety jeden kolegów, ze strachu, zbyt nerwowo popchnął ściągę i ta, no oczach szczęśliwego profesora, zatoczywszy koło pod ławką, wyjechała z drugiej strony.
Tak to niechlujstwo spowodowało nieszczęście, jakim była ,,wpada" a co za tym idzie konieczność uczenia się przed klasówkami.


Staszek ,,Szczepan" Szczepański.