W nawiązaniu do fotoreportażu p. Fąfary "Smaki i niesmaki znad Wielkiej Rzeki" postanowiłem dodać słów kilka o Murzynowie.

Murzynowo było i pewnie dalej będzie jakimś miejscem magicznym dla wodniaków i ich pracy lub odpoczynku na wodzie.

Otóż w 2004r. na własnoręcznie zbudowanym jachcie żaglowym (fot.1) s/y Damroka (L=7,20 m, B=2,40m, slup bermudzki - 22,5 m2, 2 kabiny, niezatapialny, niewywracalny, konstrukcja drewniana, wystrój z drewna jesionu) obchodziłem w Murzynowie powitanie Unii Europejskiej na wodach polskich (fot. 2,3 i 4).

Dom, który widać na fot. 3 i 4 to dom mojej babci Ewy Brząkalskiej, z którego trzy jej córki wyszły za mąż za żeglarzy a właściwie za kapitanów żeglugi śródlądowej (Kalinowski, Wójcik, Olszewski).

W każdym następnym domu w tej miejscowości rodził się przyszły wodniak. Obecnie tych domów nie ma, ponieważ zostały wywłaszczone jak budowano zaporę we Włocławku.

Jednakże stary naturalny port zimowy, jaki stanowiło ujście rzeki Skrwy do Wisły w dawnych czasach, żyje nowym życiem i jest obecnie portem jachtowym(fot. (fot. 5 i 6). W miejscu starej karczmy, która służyła wodniakom w XVIII, XX wiekach, wybudowano restaurację, gdzie można zjeść - tak jak dawniej - pyszne ryby i nie tylko (fot. 7).






Murzynowo jest wyjątkowym miejscem, ponieważ nie często zdarza się, wioska jest tematem opracowania naukowego. Praca Jacka Olędzkiego p.t. "Murzynowo - znaki istnienia i tożsamości kulturalnej mieszkańców wioski nadwiślańskiej XVIII-XX w.", wydana przez Uniwersytet Warszawski w 1991r., jest tego namacalnym przykładem.

Przeszło 450 stronnicowe opracowanie, do końca nie przesądza sprawy z etymologią nazwy.
Nie wiadomo czy Murzynowo od właścicieli Murzynowskich, czy odwrotnie, a jeśli tak to pewnie murzyć - chmurzyć, czyli tam gdzie chmurzyła się "morka" czyli wiatr północny.