Holenderska Wenecja

Artykuł wraz z fotorelacją polecam wszystkim "wojującym" pseudo-ekologom, którzy w czambuł potępiają wszelką ingerencje człowieka w środowisko wodne i nie tylko wodne, a żeglugę śródlądową w szczególności. W wielu wypadkach człowiek kształtując bądź przekształcając swoje otoczenie stworzył niepowtarzalne enklawy dziś obejmowane ochroną zabraniającą mu tym samym dalszej działalności w stworzonym przez niego obszarze. Polskim przykładem są milickie stawy rybne objęte programem "Natura-2000". Dobrze więc przyjrzeć się jak tam, gdzie "kultura wodna" spowodowała, iż wodą przewozi się niemal połowę wszelkich ładunków traktuje się wytworzone prze człowieka ekosystemy, w których świetnie współżyje homo sapiens z wieloma innymi gatunkami - ptaków, ssaków, płazów, gadów i ryb. To jest holenderskie Giethoorn właśnie...

W Giethoorn i pobliskiej wsi Dwarsgracht najlepiej jest podróżować wodą. Stąd prawdopodobnie wzięła się nazwa "Wenecja Północy" choć częściej używa się w przewodnikach nazwy "Village without street" - czyli "Wieś bez ulic". Pływają tu łódki, łodzie, żaglówki i kajaki wszelakich rozmiarów i kształtów, a w sezonie turystycznym dodatkowo około 400 łódek z napędem elektrycznym dla ochrony wód i poszanowania ciszy.

Pierwotnie była to zapomniana przez ludzi wioska, w której wydobywano i z której eksportowano torf. Kiedy skończyły się zasoby torfu, mieszkańcy zajęli się hodowlą bydła. Dobudowano więc na tyłach małych domków - należących uprzednio do wydobywających torf mieszkańców - obory i inne budynki gospodarcze. Domy w Giethoorn mają tzw. dachy wielbłądzie, a większość z nich kryta jest strzechą. Porastająca brzegi jeziora trzcina była wszechobecna i łatwo dostępna. Był to więc niegdyś tani materiał budowlany wracający dziś do łask i strzecha pochodząca z Giethoorn cieszy się opinią najlepszej w Europie.