Jedynym, niezawodnym, stuprocentowym zwiastunem nadejścia prawdziwej wiosny jest moment stawiania na rzece Odrze we Wrocławiu jazu Psie Pole. W tym przypadku RZGW Wrocław nigdy się nie myli i od chwili postawienia jazu wiosna w Europie jest tak pewna jak amen w pacierzu.

Nadejście wiosny jest ogłaszane wieloma sposobami: ustalona data w kalendarzu zwiastuje początek wiosny kalendarzowej, zmiana czasu z zimowego na letni rozpoczyna nadejście wiosny biznesowej, przyroda, gdy zaczyna budzić się ze snu zimowego oznajmia nadejście wiosny ekologicznej. Wszystkie te metody są z reguły zawodne i nie zawsze pasują do otaczającej nas aury. Jedynym, niezawodnym, stuprocentowym zwiastunem nadejścia prawdziwej wiosny jest moment stawiania na rzece Odrze we Wrocławiu jazu Psie Pole. W tym przypadku RZGW Wrocław nigdy się nie myli i od chwili postawienia jazu wiosna w Europie jest tak pewna jak amen w pacierzu. Czynność ta spowodowała, że wpadłem na prosty, ale jakże genialny pomysł aby poprawić wizerunek miasta Wrocławia, tak bardzo ostatnio niedocenianianego w Uni Europejskiej. Niechaj Europa Zjednoczona ogłasza nadejście wiosny w momencie postawienia jazu Psie Pole. Nikt nie ma prawa kwestionować prawdy czasu, gdyż organ ogłaszający ten moment nigdy się nie omylił. I w tym przypadku my, Wrocławianie będziemy zgorzkniałym eurokratom określać moment, kiedy przestawić się na czas wiosenny.

Na tym dość żartów z przyrody i RZGW Wrocław - chyba mi wybaczą, bo cel mam zbożny dla nas wrocławian... A teraz przechodzę do spraw poważnych.

Jaz Psie Pole jest jednym z trzech ostatnich na Odrze jazów kozłowo-iglicowych systemu inż. Poiree. Powstał w latach 1892 - 1897 gdy modyfikowano Wrocławski Węzeł Wodny. Jest objety ochroną prawną jako dobro kultury i jest wpisany do rejestru zabytków. Chwała temu kto do tego się przyczynił, gdyż w czasie,gdy na naszych oczach zaczynają znikać inne perełki budowli hydrotechnicznych to wierzyć się nie chce, że uchowała się choć ta jedna budowla w czasie totalnego barbarzyństwa kulturowego.

Jaz Psie Pole jest jazem ruchomym, dwuprzęsłowym o długości 78,5 m. Piętrzenie wody reguluje się zakładając (lub wyjmując) drewniane iglice ściśle obok siebie opierane dołem o próg jazu, górą zaś o konstrukcję kładki jazowej, czyli składanego pomostu roboczego łączacego ze sobą kozły jazowe . Stawianie kozłów wykonuje się przy pomocy windy jazowej . Jest ona oryginalna z z czasów budowy jazu, a wyprodukowana w Birmingham. Wysokość kozłów wynosi 2,79 – przęsło lewe i 2,99m przęsło prawe. Liczba iglic – 2 razy po 316 sztuk Do uszczelniania przerw pomiędzy iglicami stosuje się szlakę ( żużel) którego zapas jest składowanu w pobliżu jazu. Stawianie jazu jest to praca niebezpieczna i żmudna. Samo przenoszenie ponad 600 szt. iglic to iście mrówcza robota. I w tym momencie nasuwa się pomysł na poszerzanie wiedzy młodym i nie tylko młodym wrocławianom o Odrze i budowlach wodnych. Przecież stawianie tego jazu to jakby spektakl przedstawiający inną epokę i jest jedynym w swoim rodzaju. Swoistą ignorancją wiedzy na temat rzeki wykazała się grypa młodych gimnazjalistów, którzy przyglądając się pracy obsługi jazu pytali się mnie po co ustawia się drugi mostek w pobliżu mostu Warszawskiego. Gdy wytłumaczyłem im co to za budowla i czemu służy to widziałem w ich oczach zdziwienie.

A przecież można by w czasie stawiania jazy zorganizować "zielone lekcje" i przybliżać młodym ludziom wiedzę o Odrze w przeciwieństwie do mediów, które w ostatnich latach zupełnie odwróciły się od Odry, jako drogi wodnej a widzą tylko rzekę jako zaplecze dla budowli typu Odratower czy też innych Odraapartamentów. Uważam, że rolą mediów jest nie gonić za tanią sensacją lub wpadać w zachwyt nad budowlami nadrzecznymi nie zawsze spójnymi z architekturą przyrody, lecz również widzieć stagnację i zamieranie rzeki jako alternatywnej, ekologicznej i taniej arterii transportowej.

Spędzone przy jazie dwa przedpołudnia przekazuję w formie multimedialnej do oceny, czy warto było zostawiać dla pokoleń budowlę wodną konstrukcyjnie archaiczną, ale żywą i czy nie należy wyszukiwać i pokazywać innych, jej podobnych, jeszcze istniejących lecz już skazanych na śmierć.