Opracowania i publikacje prof. Michalskiego związane z aktualną sytuacją dróg wodnych śródlądowych i żeglugi, cechuje rzetelność i rzadka staranność. Autor zwalcza w nich bałamutne informacje o żegludze śródlądowej, głoszone przez naszych wspólnych adwersarzy spod znaku „green”. Prof. Michalski był uczestnikiem kolejnych ekspedycji wodniackich Ligi Morskiej i Rzecznej pod nazwą „Wiślany Flis do Gdańska” w latach 1995-2000, promujących rewitalizację rzecznych szlaków żeglownych.

Artykuł jest fragmentem szerszego opracowania pod tytułem
STANOWISKO SPOŁECZNOŚCI LOKALNYCH W SPRAWIE
ŻEGLUGI ODRZAŃSKIEJ I JEJ ROZWOJU.

Przy okazji opisywanych ostatnio na łamach serwisu żeglugowego "bliskich spotkań statków z mostami" wraca jak bumerang sprawa właściwego oznakowania prześwitów mostów na Odrzańskiej Drodze Wodnej. Wiadomo, że decydującym jest tu wskaźnik tzw. wielkiej wody żeglownej (WWŻ), który ma określać przy jakim stanie wody na odnośnym wodowskazie żegluga jest jeszcze dopuszczalna (czyli bezpieczna). Wskaźnik ten przyjęto też do określenia prześwitów pod mostami i innymi instalacjami krzyżującymi się z drogą wodną.

Z racji tej, że tematy związane z rzeką wciągają , nie bez powodu bywają nazywane zatem tematem rzeką. A lanie wody na tematy związane z rzeką, jej użytkowaniem i korzyści wynikających z jej ujarzmienia jest już ponad miarę. Wszelkie te niuanse chcę odnieść do rzeki Odry i do zagrożenia jakie niesie wszechobecne "kupczenie słowami bez pokrycia".

Tekst z 2004 roku, niestety od tego czasu nic w temacie żegluga śródlądowa w Polsce się nie zmieniło.

Inspiracją do powstania tego tekstu był protest mieszkańców małej hiszpańskiej miejscowości leżącej nad rzeką Ebro w południowej Katalonii. Rzeka ta, słynąca z czystej wody stała się pokusą dla katalońskich VIP ów i postanowili – skoro nie mogą budować ekskluzywnych posiadłości nad brzegami rzeki gdyż lokalne prawo tego zabrania – przekierować część wody z rzeki na tereny znacznie oddalone od naturalnego koryta gdzie lokalna klasa wyższa niż średnia pobudowała również w odpowiednio wyższym standardzie rezydencje, ale bez czystej rzeki w granicach swych posiadłości.

Temat transportu kontenerów Odrzańską Drogą Wodną za sprawa „Rejsu Prawdy” stał się w światku żeglugowym i nie tylko na tyle popularny, że postanowiłem odszukać w archiwach wątek poświęcony właśnie tego sposobu przemieszczania ładunków śródlądowymi drogami wodnymi, a w szczególności rzeką Odrą.

Na podstawie Uchwały nr 79 Rady Ministrów z dnia14 czerwca 2016 roku w sprawie przyjęcia „Założeń do planów rozwoju śródlądowych dróg wodnych w Polsce na lata 2016 – 2020 z perspektywą do roku 2030”, Odrzańską Drogę Wodną (ODW) E-30 należy rozumieć: jako drogę wodną rzeki Odry od Świnoujścia do granicy Polski i Republiki Czeskiej wraz z drogami wodnymi powiązanymi funkcjonalnie przez Kanał Gliwicki, połączenie kanałowe Dunaj-Odra-Łaba na odcinku przebiegającym na terenie Polski (obejmujące odcinek port Koźle-granica państwa) i Kanał Śląski z istniejącą Drogą Wodną Górnej Wisły na odcinku od km 0.00 do stopnia wodnego Niepołomice włącznie, z uwzględnieniem problematyki Kanału Łączańskiego i Kanału Krakowskiego.

Artykuł porusza problematykę braku wykorzystywania w Polsce transportu śródlądowego jako jednej z form pasażerskiego transportu zbiorowego .

Ten prowokacyjny tytuł skrywa w swojej treści kilka ważnych, a przy tym bardzo interesujących zależności, które to są ciekawym sygnałem dla naszej marynarskiej Braci. Rzecz się sprowadza do bardzo prostej ale bardzo ważnej relacji, na płaszczyźnie; środowisko-żegluga-społeczeństwo.