O nie! Gdzie jest JavaScript?
Twoja przeglądarka internetowa nie ma włączonej obsługi JavaScript lub nie obsługuje JavaScript. Proszę włączyć JavaScript w przeglądarce internetowej, aby poprawnie wyświetlić tę witrynę, lub zaktualizować do przeglądarki internetowej, która obsługuje JavaScript.
Artykuły

Jak na smoku Viadrusa przechytrzyliśmy

Z dziennika pokładowego: - Płyniemy już kilka godzin i czuje się trochę jak w "Czasie Apokalipsy". Zaczynam wariować. Monotonny krajobraz i powoli płynąca woda męczą. Człowiek na rzece jest nigdzie. Nie przynależy. Między lewym a prawym brzegiem, zawieszony w czasie i przestrzeni, niezakotwiczony. Wiatr i jednostajny warkot silnika zapewniają dyskrecję myślom. Umysł, nieprzyzwyczajony do takiej wolności, szaleje. Boli głowa.

Z dziennika pokładowego: - Płyniemy już kilka godzin i czuje się trochę jak w "Czasie Apokalipsy". Zaczynam wariować. Monotonny krajobraz i powoli płynąca woda męczą. Człowiek na rzece jest nigdzie. Nie przynależy. Między lewym a prawym brzegiem, zawieszony w czasie i przestrzeni, niezakotwiczony. Wiatr i jednostajny warkot silnika zapewniają dyskrecję myślom. Umysł, nieprzyzwyczajony do takiej wolności, szaleje. Boli głowa.

Najważniejsze to kabanosy i batony

Jest piątek, krótko po godz. 9, nowosolska marina. Wokół krzątają się ludzie. Większość w jednakowych koszulkach i czapeczkach. Do foliowych, niebieskich worków pakują plecaki, śpiwory i karimaty. To na wypadek deszczu. Brakuje jeszcze tylko Niemców z Eisenhüttenstadt. Na klawiszach muzykant przyjemnie improwizuje, aż się nie chce wypływać. Przyjeżdżają Niemcy. Niby jest fajnie, ale coś jednak nie gra... Wiem, brakuje tłumów kobiet, chusteczek i łez.

Wychodzimy z Nowej Soli. fot.Krzysztof Kołodziejczyk

Co ośmiu Niemców i dziewięciu Polaków robiło w piątek na marinie? Pomysł był prosty. Do jednej smoczej łodzi wsadzamy Polaków i Niemców, dajemy im wiosła i patrzymy jak się integrują, a przy okazji promujemy turystykę po Odrze, a na opłacenie wakacyjnej przygody namawiamy Unię Europejską. No i potwierdziło się, że najprostsze pomysły są najlepsze.

W smoczej łodzi o uroczej i swojskiej nazwie "Solana" ze strony niemieckiej płynęło osiem osób, w większości członków klubu wioślarskiego z Eisenhüttenstadt. Naszych było dziewięciu, przede wszystkim urzędników. Po Odrze, w towarzystwie "Solany" sunął również turystyczny "Solanin", na którym rządził Zbigniew Bona i najlepszy kapitan pływający po Odrze, chodząca encyklopedia rzecznych zwyczajów - Pan Tadziu. "Solanin" robił za łódź zaopatrzeniową, przewoził z pół tony kabanosów i tak na oko prawie całą światową produkcję batonów. Na dokładkę był jeszcze niżej podpisany oraz kamerzysta Wojtek, który z wyprawy przygotuje film. Przez całą drogę "dragonów" asekurowali WOPR-owcy.

Najpierw płyniemy do Bobrownik, gdzie miejscowi leśnicy mają nam opowiadać o zwyczajach miejscowych zwierząt. Pierwsze piętnaście minut ekscytuje. Płyniemy w pięknych okolicznościach przyrody, może bez kur, gęsi, kaczek i drogi na Ostrołękę, ale jakieś czaple czy coś tam można zobaczyć. Ekipa w smoku pełna energii narzuciła imponujące tempo. Później zaczęły się nudy. No i jak się zaczęły, tak szybko się skończyły.

Uczniowie Chrystusa

Dopływamy w okolice Bobrownik i Bukowej Góry. Smocza łódź i towarzyszący nam WOPR wpływają do zatoki. My, na Solaninie, nie. Kapitan nie chce wpływać, bo ewidentnie zakazuje tego znak. Dostajemy jednak polecenie - wpływać, to wpływamy.

Nagle naszą łódź, praktycznie w jednej chwili zatrzymuje potężne uderzenie. Okazuje się, że uderzyliśmy w groblę. Jesteśmy praktycznie na środku rzeki a tam wody na kilka centymetrów. Kapitan rzucił się na przeszkodę z bosakiem, ale nic to nie daje. Wojtek kamerzysta i pan Tadziu ściągają buty, wyskakują na zewnątrz i wspólnymi siłami spychają Solanina na wodę. Z daleka cała akcja miała surrealistyczny, nawet religijny klimat. - Środek rzeki i dwóch ludzi, którzy chodzą po wodzie. Jak Chrystus - mówili ludzie na lądzie. Później okazało się, że bojki, które miały nas kierować były źle ustawione. W Bobrownikach jemy kabanosy i batony.

Na szczęście obyło się bez zniszczeń. Ruszamy ponownie. Kapitan opowiada o starym, żeglarskim przesądzie. - W piątek nie wychodzi się z portu. Nie ważne, minister, czy telewizja, nie wychodzi się i już. To przynosi pecha - opowiada pan Tadziu i w ten sposób rzuca zupełnie nowe światło na wydarzenia sprzed kilkunastu minut. Niepotrzebnie zadarliśmy z Viadrusem. A może z diabłem? Okazuje się bowiem, że jest jeszcze jeden przesąd, który mieliśmy krótko mówiąc gdzieś. Otóż od dawien dawna wiadomo, że kiedy się przepływa obok Bukowej Góry zwanej przez niektórych diablą, to trzeba było czymś diabła przekupić i wrzucić do rzeki, choćby kawałek chleba. I to grzecznie trzeba było robić, nie z łaską, czy od niechcenia. Według legendy kiedy kapitan pewnej barki z beczkami z winem nie wkupił się w łaski diabła, to następnego ranka wszystkie beczki były na górze.

Nie ma co, wyprawa nie zapowiada się ciekawie, już na samym początku zadarliśmy nie tylko z Viadrusem, ale i samym diabłem. Nawet głupiego kabanosa nie wrzuciliśmy. Niezrażeni potęgą przeciwnika płyniemy jednak dalej. Mijamy prom w Milsku. Kapitan objaśnia znaki. Na przykład coś czarnego na białym tle z czerwoną obwódką (widziałem podobne rzeczy w londyńskim Tate Modern) mówi, że trzeba puścić długi sygnał.

Powoli dopływamy do Cigacic. I tu upada - trzeba podkreślić, że z wielkim hukiem - kolejny żeglarski mit. Ten o kobietach w każdym porcie. Zamiast dziewczyn przywitał nas pan Staszek, który raz że z zarostem, to jeszcze z niesprawnym błędnikiem.

Szybki prysznic, zrzucamy toboły w sali gimnastycznej, która tej nocy robi nam za sypialnię i idziemy na obiad. A później zwiedzanie nadodrzańskich bunkrów. Wieczorem czas na integracyjne ognisko. Po kilku kiełbaskach wszystkim rozwiązały się języki. Okazuje się, że z rozwiązanymi, nawet jak są polskie i niemieckie można prowadzić arcyciekawe konwersacje. Tańczono również polsko-niemiecką polkę, albo raczej... pogo.

Pani z PTTK i pan Gąbka

Dzień drugi. Pobudka zaraz po godz. 6. Trochę wcześnie, ale kierownik narzucił rygor. Po śniadaniu wypływamy. Zmieniła się ekipa WOPR-owców, którzy nas eskortują. Już na brzegu widać, że ognisko związało bardziej niż obrączka. Aż miło było patrzeć jak wiosła prują powierzchnię wody. Wczoraj jeszcze sobie obcy, dziś perfekcyjnie (prawie) zgrani. Te płynne i eleganckie ruchy, ta idealna harmonia. Serce aż rosło a dusza nuciła hymn Unii Europejskiej. Bruksela byłaby z nich dumna.

Kolejne kilka godzin płynięcia. Jemy kabanosy i batony. Woda (i jedzenie!) specyficznie wpływa nie tylko na mnie. Kamerzysta Wojtek zaczyna filozofować i mówi o Konfucjuszu. Na szczęście szybko się reflektuje. - Jeszcze trochę bym na tej wodzie spędził i tak bym zaczął filozofować, że... - filozofuje Wojtek a ja tę filozofię zagryzam kabanosem.

Pomimo że w całym kraju burze i gradobicie a woda właśnie spustoszyła Bogatynię, nam pogoda jakoś dopisuje. Do tej pory raz, czy dwa razy tylko delikatnie siąpiło. Płyniemy, płyniemy i płyniemy. Po jakimiś czasie płynięcia zatrzymujemy się na odpoczynek. Komary jak opętane gryzą wypasione na kabanosach i batonach ciała. Załatwienie potrzeby fizjologicznej jest równoznaczne z samobójstwem. W końcu dopływamy do kolejnego portu - Krosna Odrzańskiego. Kobiet oczywiście nie ma. Tym razem śpimy w hotelu i to dwugwiazdkowym! Nazwa wiele mówiąca - "Odra".

Jemy obiad (nie kabanosy i batony!) i idziemy zwiedzać zamek. Tam niespodzianka. Niezwykle pouczająca pogadanka z panią z PTTK. Przez prawie pół godziny monologu można było ze szczegółami poznać historię tej jakże prężnej organizacji. - Noch hell (jeszcze jasno- red.) - skwitował ze zdziwieniem jeden z Niemców wychodząc z pomieszczenia, w którym rządziła pani z PTTK. Później znowu czas na integracje. Pojawił się nowy członek ekipy "pan Gąbka" czyli adoptowana i przerobiona na "dragona" gąbka.

Wszyscy spotykali się w pokoju zajętym przez Niemców, gdzie istna burza mózgów nad słowami piosenki, z którą "dragoni" chcą wpłynąć do Eisenhüttenstadt. Wyszło krótko, lirycznie i nawet się rymowało: - Nowa Sól, Hüttenstadt/ Oder ist für alle da/ Nowa Sól, Hüttenstadt Odra jest dla wszystkich nas.

Dom, słodki dom

Trzeci dzień przywitał nas zdecydowanie najgorszą pogodą, ale im dalej w dzień tym pojawiało się coraz więcej słońca. Atmosfera już typowa piknikowa. Jemy kabanosy i batony i jest fajnie. Zatrzymujemy się jeszcze na krótkie przerwy w uroczej zatoczce i w uroczej knajpce przed Eisenhüttenstadt. Co warte podkreślania nie jemy kabanosów ani batonów!

Wejście do Eisenhüettenstadt. fot.Krzysztof Kołodziejczyk

Do portu w Eisenhüttenstadt dragoni wpływają z wymyśloną przez siebie pieśnią na ustach. W zamian za to od burmistrz miasta dostali koszulki i po kieliszku szampana. Na koniec jeszcze gratka. Mamy przepłynąć przez śluzę. Potężna budowla robi wrażenie. Przede wszystkim chyba na żołądkach, bo wszyscy sięgają po kabanosy i batony. Podróż kończymy na przystani klubu wioślarskiego. Prysznic, mały grill i w Nowej Soli byliśmy o 22. Cali i zdrowi. Przechytrzyliśmy Viadrusa i samego diabła. Oszukaliśmy przeznaczenie. nasza galeria zdjęć
Krzysztof Kołodziejczyk


Cały projekt był współfinansowany z pieniędzy unijnych w ramach Programu Operacyjnego Współpracy Transgranicznej Polska. Dofinansowanie wyprawy wynosi blisko 12,5 tys. euro. We wrześniu, w ramach tego samego unijnego projektu odbędzie się jeszcze konferencja dotycząca Odry.


Udostępnij:

Apis 25.11.2010 4117 wyświetleń 2 komentarzy 2 ocena Drukuj



2 komentarzy


  • koj
    koj
    Niezła ta dieta batonowo-kabanosowa.
    Gratuluję pomysłu i jego realizacji.
    Pozdrawiam z nad Wisły
    Zbyszek
    - 27.11.2010 13:11
    • przylodz
      przylodz
      Kochani Krajanie moi - Nowosolanie. Z radością przeczytałem ten artykuł. Cieszy mnie każda tego rodzaju inicjatywa. Gdyby tak jeszcze ta barwna kawalkada niosła transparenty Rejsu Dobrej Nadziei, moje szczęście sięgnęło by zenitu. Pozdrawiam serdecznie - skipper KUCYKA.
      - 27.11.2010 19:57

      Dodaj lub popraw komentarz

      Zaloguj się, aby napisać komentarz.

      Ocena zawartości jest dostępna tylko dla zarejestrowanych użytkowników.
      Proszę Zaloguj lub Zarejestruj się by zagłosować.
      Niesamowite! (2)100 %
      Bardzo dobre (0)0 %
      Dobre (0)0 %
      Średnie (0)0 %
      Słabe (0)0 %
      Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na nasze ustawienia prywatności i rozumiesz, że używamy plików cookies. Niektóre pliki cookie mogły już zostać ustawione.
      Kliknij przycisk `Akceptuję`, aby ukryć ten pasek. Jeśli będziesz nadal korzystać z witryny bez podjęcia żadnych działań, założymy, że i tak zgadzasz się z naszą polityką prywatności. Przeczytaj informacje o używanych przez nas Cookies